Na miejscu uczestnicy trafili w środek szkockiego święta.

Były dudy, kilty, taniec, tradycja klanowa, lokalna publiczność i konkurencje, które trudno pomylić z czymkolwiek innym. Rzut pniem robi wrażenie nawet wtedy, gdy wcześniej widziało się go na zdjęciach albo w filmach. Dopiero z bliska widać skalę, ciężar i reakcje ludzi wokół.

Highland Games nadały temu wyjazdowi własny ton. Nie trzeba było go nadmiernie dekorować ani dopowiadać. Wystarczyło dobrze wprowadzić grupę w miejsce, które samo ma swoją historię, energię i powód, dla którego przyciąga ludzi od pokoleń.

Po Blair Castle podróż prowadziła dalej przez Szkocję, która najlepiej działa w ruchu.

Mgliste doliny Highlands, Glen Coe, okolice Ben Nevis, Loch Shiel. Drogi, przy których krajobraz zmienia się co kilka minut. Kamienne budynki, jeziora, niska chmura, światło odbijające się od wzgórz.

W programie pojawiły się też hotele, które nie były anonimowym zapleczem noclegowym. Kamienny dwór nad Loch Shiel, klimatyczne Pitlochry i elegancki hotel w centrum Edynburga dopowiadały kolejne części tej podróży.

To ważne przy takim kierunku. W Szkocji miejsce pobytu też pracuje na odbiór wyjazdu. Hotel może być tylko praktycznym przystankiem, ale może też wzmacniać cały projekt.

Whisky pojawiła się tam, gdzie miała najwięcej sensu — u stóp Ben Nevis. Bez wielkiej inscenizacji. Z krajobrazem, który robi swoje, i z poczuciem, że ten smak jest związany z miejscem, pogodą, historią i ludźmi. Szkocji bez whisky trudno uniknąć, ale tutaj nie musiała nieść całego programu. Była jednym z tych momentów, które pozwalają na chwilę zwolnić i zebrać wrażenia z drogi.

W Gleneagles pojawiła się bardziej elegancka strona Szkocji.

Golf, strzelanie do rzutek albo pokaz sokolnictwa dobrze pasowały do charakteru miejsca. To zupełnie inny świat niż zawody na zamku Blair czy surowe widoki Highlands, ale nadal bardzo szkocki. Spokojniejszy, bardziej klubowy, oparty na tradycji i stylu, który nie potrzebuje przesady.

Na koniec Edynburg.

Wieczorny pub crawl, muzyka na żywo i kolacja w mieście, które potrafi połączyć historię z bardzo swobodną energią. Po kilku dniach podróży przez zamki, doliny, whisky i szkockie tradycje ten finał miał bardziej towarzyski charakter. Był czas na rozmowy, śmiech, muzykę i domknięcie wyjazdu bez formalnego tonu.

Ten projekt dobrze pokazuje, jak można zbudować incentive wokół jednego wyjątkowego wydarzenia. Highland Games na zamku Blair były najważniejszym punktem programu, ale dopiero cała droga wokół nich stworzyła pełne doświadczenie: Highlands, Loch Shiel, whisky u stóp Ben Nevis, Gleneagles i Edynburg.

Szkocja została pokazana przez to, co naprawdę ją tworzy: tradycję, krajobraz, smak, sport, muzykę, hotele z historią i miejsca, do których chce się wracać.

To był wyjazd, po którym uczestnicy wracali z wieloma historiami utrwalonymi na cudownych szkockich plenerach.